We verlaten Man. Ondanks dat ik de nacht niet goed heb geslapen voel ik mij goed. Ik merk dat het relatief weinig bewegen een minder positieve uitwerking heeft gehad op mijn humeur, vooral de afgelopen dagen. In Nederland sport ik veel. Door de warmte gaan we/ik niet snel sporten. Bij het koken of inklappen van de tent breekt het zweet aan alle kanten uit. Hiken (wandelen) is dan ook niet echt een activiteit die veel te vinden is in West-Afrika. Het is gewoon te warm. Toeristen komen er niet. De lokale bevolking investeert dan ook niet in toerisme. korter gezegd, we komen weinig aan bewegen toe. Nu zou je denken, dan komen jullie qua gewicht vast wel wat kilo’s aan. Nee; Geen alcohol, geen tussendoortjes, weinig suiker, veel groente en fruit maakt dat we/ik niet aankom, eerder afval. Lisa haar lichaam blijft vrijwel identiek op de spiermassa na. Ik val af. Door het weinig bewegen zijn we dus hoop spiermassa kwijtgeraakt. Al worden elke dag onze boven spieren getraind door middel van een squat middels het doen van onze natuurlijke behoeften. 

We hebben meer dan 300 kilometer op de planning staan voor vandaag. 100 Kilometer meer dan we eigenlijk per dag willen. De keuze om dit te doen heeft te maken dat in de tussenliggende gebieden weinig te beleven is. Ons doel voor vandaag is een mooie plek aan het meer. 

We zijn vijf minuten onderweg en het is druk en choatisch op de weg. In tegenovergestelde rijrichting zien we een auto met een rooftop tent en Zwitsers kenteken. We zwaaien en seinen maar door het drukke verkeer ziet de bestuurder ons niet. We hadden graag even een praatje gemaakt. Het is al even geleden dat we andere overlanders tegen kwamen. Na een half uur zien we twee Europees uitziende mensen op de fiets ook in tegenovergestelde rijrichting. We stoppen en maken kennis. We treffen een Zuid-Afrikaans koppel eind 60 die met de fiets onderweg zijn van Kaapstad naar Casablanca. Ze zijn meer dan zes maanden onderweg en hebben de tijd van hun leven. Wat hen vooral opvalt is dat het beeld wat zij hadden over West-Afrika, vooral negatief, totaal niet klopt. Iets wat wij kunnen beamen.  Helaas staan we aan een drukke weg en willen beide door naar onze eindbestemmingen voor vandaag. Het gesprek blijft dan ook kort. We beloven contact te houden. Via www.freewheeling.com zijn de zuid afrikanen te volgen. Het is voor ons bijzonder dat we na weken rijden 2 overlanders tegen komen binnen een half uur. Elkaar onderweg tegenkomen is toch anders dan elkaar ontmoeten bij een camping, restaurant of hotel. 

Onderweg even een shot met de drone

De eerst 80 kilometer vliegen voorbij. De weg is een toppertje. Maar daarna… in heel Afrika hebben we geen wegwerkzaamheden meegemaakt, welke ons de doorgang beletten. Maar deze weg…. We hebben meer dan 150 kilometer lang wegwerkzaamheden. Elke keer is er een rijstrook afgesloten en moeten we wachten. We worden er letterlijk gek van. Vooral de vrachtwagens halen de vaart er uit. Bij elk punt dat we moeten stoppen staat de lokale bevolking hun producten te voorkopen.

De wegwerkzaamheden

Mooi concept voor hun om van hun koopwaar af te komen alleen jammer voor ons. We zijn nog steeds een magneet voor de lokale bevolking die vervolgens ook rond de auto blijven hangen. Het liefst hangen ze in de auto. We kiezen om verder te rijden met de airco aan en ramen dicht. Het is te irritant elke keer die verkooplui bij je auto. Het laatste stuk van onze reis van vandaag gaat gelukkig beter, we kunnen aanhaken bij een van de auto’s voor de weg werkzaamheden. Dit zorgt ervoor dat we nog nauwelijks hoeven te stoppen. De verloren tijd gaan we alleen niet meer goed maken. Vandaag willen we ons einddoel halen, dus we blijven rijden. De verwachting was dat we rond 15:00 uur zouden aankomen bij het meer.

Een natuur foto ook onderweg.

Om 18:30 uur, als het bijna donker is slaan we de hobbelige weg in naar het meer. De weg is stijl naar beneden en zien weinig. Het grote licht wil ik niet aanzetten omdat we anders de halve lokale bevolking om onze auto hebben staan terwijl we bij willen komen van deze rit. Het was een zware etappe. We klappen in no time de tent uit en vlijen ons neer op ons matras. Slapen. 

Het plaatjes als we in de ochtend wakker worden

Ik doe mijn ogen open en het is licht. Ik kijk uit de tent en zie het meer. Het is een adembenemend gezicht. Er is laaghangende bewolking, het meer is spiegelglad, ik hoor de vogels zingen en op de achtergrond scharrelt een moedervarken met haar biggetjes. Verder is er niemand. Het straalt rust uit en heeft iets gemoedelijks. Ik word er vrolijk van. We verplaatsen onszelf van de daktent naar beneden en bereiden het ontbijt voor.

Achter ons horen we een vriendelijke, “Bonjour”. Een vrouw met een grote plastic bak op haar hoofd loopt voorbij en neemt plaats onder één van de afdakjes die er staan. Ze steekt het vuur aan en begint met koken. Niet veel later komt er een auto aanrijden. De auto zit afgeladen vol met spullen en een paar mensen. Ze laden de auto leeg en de vrouwen nemen ook plaats onder het afdakje. Sommige beginnen te wassen in het meer andere beginnen ook met koken. Zo gaat het de hele ochtend door. Het is een komen en gaan van mensen al dan niet met spullen. Tegen twaalf uur komt de eerste houten boot aanvaren vol met vis. De vissers hebben in de ochtend de vis gevangen en brengen het aan land. Tussen de visser en de kopers ontstaat een heftige discussie over de waarde van de vis. Na een minuut of vijf wordt het weer wat rustiger en zijn ze een prijs overeengekomen.  

De vis wordt (levend) uit de boot gehaald en over diverse bakken verdeeld. Bij één vissoort wordt gelijk de ruggengraad gebroken, het is een vies geluid. Andere soorten gaan levend in een grote bak. Als alles verdeeld is wordt het gewogen en opnieuw verdeeld onder de aanwezige vrouwen en verdwijnt het in grote zakken met ijs. In de tussentijd dat alle bedrijvigheid in volle gang is kiezen wij ervoor om Sauf en de tent grondig onder handen te nemen. Al het stof van de afgelopen weken zit overal. Een zand vrije tent en auto is een stuk prettiger vertoeven. Terwijl wij bezig zijn komende de mensen stuk voor stuk langs om even te kijken, een praatje te maken (voor zo ver het gaat, ze spreken hier nog minder Frans dan wij) maar zijn vooral nieuwsgierig wat we aan het doen zijn en hoe alles eruitziet. Het gaat allemaal heel gemoedelijk. Ondanks de taal beperking merken we dat het contact sneller verloopt dan anders omdat we zelf aan het ‘werk’ zijn. We voelen ons in ieder geval op ons gemak tussen de lokale bevolking. 
Tussen 15:00 uur en 16:00 uur worden allen aanwezige, plus de vis, opgehaald, en blijven wij alleen achter. Iedereen is vertrokken en deze mooi plek blijkt bezaaid te zijn met plastic. De idyllische plek is een plek geworden voor zwervend plastic. Omdat we de hele dag al gewerkt hebben kan er 1,5 uur werken nog wel bij. Ik pak een paar oude plastic zaken en begin met rapen. Na 1,5 uur heb ik drie zakken vol met plastic. Het aantal vierkante meter wat ik heb schoon gemaakt is ongeveer 20m2. Er ligt gewoon bizar veel plastic. Zal het de lokale bevolking opvallen dat we het hebben schoongemaakt of boeit het ze niet?

plastic rapen

We liggen vroeg in bed. Moe van het al ‘werken’. In de verte horen we een man roepen. We kunnen alleen niet verstaan wat hij zegt. Het geluid komt steeds dichterbij en nadert onze tent. Als de man bij onze tent is schijnt hij naar binnen met zijn zaklamp en probeert iets duidelijk te maken. Dat er in onze tent wordt geschenen en iemand in het donker zo dichtbij komt, hebben we niet eerder meegemaakt. Aan zijn stem hoor ik dat hij iets wil vragen. Ik loop naar beneden, geef de man een hand (zoals ik bij iedereen doe) en probeer te achterhalen wat hij bedoelt. Hij gebaart dat ik hem moet volgen. Ik geef Lis een gil dat ik zo terug ben en volg de man. We lopen een stukje de heuvel op. Als we aankomen bij een kruising zie ik twee andere auto’s staan. Eén met een Duits kenteken en één met een Frans. Nog meer overlanders! De twee overlanders waren net in het donker aangekomen en durfde niet naar beneden te rijden naar het meer. Ze hadden met de Zwitser afgesproken die wij in de ochtend waren tegen gekomen en waren benieuwd of hij er al was. De overlanders hadden navraag gedaan bij de lokale bevolking of er bij het meer een andere overlander stond. Ze hadden aangegeven dat er iemand stond, maar dat waren wij. Niet de Zwitser. Door de hoeveelheid muggen blijft ons gesprek beperkt. Morgenochtend praten we verder. 

Visser in de ochtend aan het vissen

Als we aan het ontbijt zitten horen we weer dezelfde “bonjour” als de dag ervoor. We zijn benieuwd of de vrouw ziet dat we het plastic rondom hebben opgeruimd. En warempel, ze ziet het gelijk en komt ons bedanken. Hierna volgen nog enkele andere vrouwen om ons te bedanken en vragen of we nog meer willen doen. We laten het antwoord in het midden. 

De twee overlanders van gisterenavond komen ook in de ochtend naar beneden. Ze komen even een kijkje nemen, schieten wat foto’s en zijn er weer vandoor. Ze willen eigenlijk zo snel mogelijk naar Abidjan (hoofdstad Ivoorkust) maar het liefst naar Ghana. Ghana is voor hen een tussenstation om vervolgens door te reizen naar Kaapstad. Wij hebben meer tijd en blijven. 

Lis wordt uitgenodigd om mee het meer op te gaan naar een ander dorp verderop. Ik mag alleen achterblijven om deze blog te schrijven. Normaal zullen we er niet voor kiezen om apart van elkaar op pad te gaan maar hier voelt het gewoon goed. Samen met een visser en een lokale vrouw gaat ze naar een ander dorp dichtbij waar ze de vis ophalen. Na een uurtje is ze weer terug.

De rest van de dag hangen we een beetje rond de tent. Eten wat. Laten eieren bezorgen en krijgen verse vis van de vissers. Voor ons een topdag! Als iedereen tussen 15:00 en 16:00 uur weer wordt opgehaald wordt gevraagd of we nog een dag blijven. We moeten ze helaas teleurstellen. Aan de gezichten is af te lezen dat ze het jammer vinden dat we gaan. Deze reactie hadden we niet verwacht. Blijkbaar vonden zij het ook leuk dat we er waren. Als bedankje besluiten we om een andere deel van deze idyllische plek plastic vrij te maken. Keerzijde van het verzamelen van plastic is dat ze het in de brand zullen stekken. Echt milieuvriendelijk blijft het niet. 


In de avond wordt deze heerlijke dag verstoort door de eerste echte regenbui tijdens kamperen. Sinds we in Ivoorkust zijn hebben we bijna elke dag een bui van een minuut of vijf tot tien maar dan onderweg. Deze bui is langer. We kunnen er vast aan gaan wennen, het zal alleen maar meer worden. Voor ons was deze locatie aan het een bijzondere plek. Het voelde als een beetje opgaan in de dagelijkse bezigheden van de mensen hier. Een korte inkijk. De ontspannenheid waar alles mee gaat en de openheid geeft ons een goed gevoel. 

De foto’s zeggen genoeg 😉

In het midden is een wit puntje te zien. Dat is de andere overlander

We verlaten Man. Ondanks dat ik de nacht niet goed heb geslapen voel ik mij goed. Ik merk dat het relatief weinig bewegen een minder positieve uitwerking heeft gehad op mijn humeur, vooral de afgelopen dagen. In Nederland sport ik veel. Door de warmte gaan we/ik niet snel sporten. Bij het koken of inklappen van de tent breekt het zweet aan alle kanten uit. Hiken (wandelen) is dan ook niet echt een activiteit die veel te vinden is in West-Afrika. Het is gewoon te warm. Toeristen komen er niet. De lokale bevolking investeert dan ook niet in toerisme. korter gezegd, we komen weinig aan bewegen toe. Nu zou je denken, dan komen jullie qua gewicht vast wel wat kilo’s aan. Nee; Geen alcohol, geen tussendoortjes, weinig suiker, veel groente en fruit maakt dat we/ik niet aankom, eerder afval. Lisa haar lichaam blijft vrijwel identiek op de spiermassa na. Ik val af. Door het weinig bewegen zijn we dus hoop spiermassa kwijtgeraakt. Al worden elke dag onze boven spieren getraind door middel van een squat middels het doen van onze natuurlijke behoeften. 

We hebben meer dan 300 kilometer op de planning staan voor vandaag. 100 Kilometer meer dan we eigenlijk per dag willen. De keuze om dit te doen heeft te maken dat in de tussenliggende gebieden weinig te beleven is. Ons doel voor vandaag is een mooie plek aan het meer. 

We zijn vijf minuten onderweg en het is druk en choatisch op de weg. In tegenovergestelde rijrichting zien we een auto met een rooftop tent en Zwitsers kenteken. We zwaaien en seinen maar door het drukke verkeer ziet de bestuurder ons niet. We hadden graag even een praatje gemaakt. Het is al even geleden dat we andere overlanders tegen kwamen. Na een half uur zien we twee Europees uitziende mensen op de fiets ook in tegenovergestelde rijrichting. We stoppen en maken kennis. We treffen een Zuid-Afrikaans koppel eind 60 die met de fiets onderweg zijn van Kaapstad naar Casablanca. Ze zijn meer dan zes maanden onderweg en hebben de tijd van hun leven. Wat hen vooral opvalt is dat het beeld wat zij hadden over West-Afrika, vooral negatief, totaal niet klopt. Iets wat wij kunnen beamen.  Helaas staan we aan een drukke weg en willen beide door naar onze eindbestemmingen voor vandaag. Het gesprek blijft dan ook kort. We beloven contact te houden. Via www.freewheeling.com zijn de zuid afrikanen te volgen. Het is voor ons bijzonder dat we na weken rijden 2 overlanders tegen komen binnen een half uur. Elkaar onderweg tegenkomen is toch anders dan elkaar ontmoeten bij een camping, restaurant of hotel. 

Onderweg even een shot met de drone

De eerst 80 kilometer vliegen voorbij. De weg is een toppertje. Maar daarna… in heel Afrika hebben we geen wegwerkzaamheden meegemaakt, welke ons de doorgang beletten. Maar deze weg…. We hebben meer dan 150 kilometer lang wegwerkzaamheden. Elke keer is er een rijstrook afgesloten en moeten we wachten. We worden er letterlijk gek van. Vooral de vrachtwagens halen de vaart er uit. Bij elk punt dat we moeten stoppen staat de lokale bevolking hun producten te voorkopen. Mooi concept voor hun om van hun koopwaar af te komen alleen jammer voor ons. We zijn nog steeds een magneet voor de lokale bevolking die vervolgens ook rond de auto blijven hangen. Het liefst hangen ze in de auto. We kiezen om verder te rijden met de airco aan en ramen dicht. Het is te irritant elke keer die verkooplui bij je auto. Het laatste stuk van onze reis van vandaag gaat gelukkig beter, we kunnen aanhaken bij een van de auto’s voor de weg werkzaamheden. Dit zorgt ervoor dat we nog nauwelijks hoeven te stoppen. De verloren tijd gaan we alleen niet meer goed maken. Vandaag willen we ons einddoel halen, dus we blijven rijden. De verwachting was dat we rond 15:00 uur zouden aankomen bij het meer.

Een natuur foto ook onderweg.

Om 18:30 uur, als het bijna donker is slaan we de hobbelige weg in naar het meer. De weg is stijl naar beneden en zien weinig. Het grote licht wil ik niet aanzetten omdat we anders de halve lokale bevolking om onze auto hebben staan terwijl we bij willen komen van deze rit. Het was een zware etappe. We klappen in no time de tent uit en vlijen ons neer op ons matras. Slapen. 

Het plaatjes als we in de ochtend wakker worden

Ik doe mijn ogen open en het is licht. Ik kijk uit de tent en zie het meer. Het is een adembenemend gezicht. Er is laaghangende bewolking, het meer is spiegelglad, ik hoor de vogels zingen en op de achtergrond scharrelt een moedervarken met haar biggetjes. Verder is er niemand. Het straalt rust uit en heeft iets gemoedelijks. Ik word er vrolijk van. We verplaatsen onszelf van de daktent naar beneden en bereiden het ontbijt voor.

Achter ons horen we een vriendelijke, “Bonjour”. Een vrouw met een grote plastic bak op haar hoofd loopt voorbij en neemt plaats onder één van de afdakjes die er staan. Ze steekt het vuur aan en begint met koken. Niet veel later komt er een auto aanrijden. De auto zit afgeladen vol met spullen en een paar mensen. Ze laden de auto leeg en de vrouwen nemen ook plaats onder het afdakje. Sommige beginnen te wassen in het meer andere beginnen ook met koken. Zo gaat het de hele ochtend door. Het is een komen en gaan van mensen al dan niet met spullen. Tegen twaalf uur komt de eerste houten boot aanvaren vol met vis. De vissers hebben in de ochtend de vis gevangen en brengen het aan land. Tussen de visser en de kopers ontstaat een heftige discussie over de waarde van de vis. Na een minuut of vijf wordt het weer wat rustiger en zijn ze een prijs overeengekomen.  

De vis wordt (levend) uit de boot gehaald en over diverse bakken verdeeld. Bij één vissoort wordt gelijk de ruggengraad gebroken, het is een vies geluid. Andere soorten gaan levend in een grote bak. Als alles verdeeld is wordt het gewogen en opnieuw verdeeld onder de aanwezige vrouwen en verdwijnt het in grote zakken met ijs. In de tussentijd dat alle bedrijvigheid in volle gang is kiezen wij ervoor om Sauf en de tent grondig onder handen te nemen. Al het stof van de afgelopen weken zit overal. Een zand vrije tent en auto is een stuk prettiger vertoeven. Terwijl wij bezig zijn komende de mensen stuk voor stuk langs om even te kijken, een praatje te maken (voor zo ver het gaat, ze spreken hier nog minder Frans dan wij) maar zijn vooral nieuwsgierig wat we aan het doen zijn en hoe alles eruitziet. Het gaat allemaal heel gemoedelijk. Ondanks de taal beperking merken we dat het contact sneller verloopt dan anders omdat we zelf aan het ‘werk’ zijn. We voelen ons in ieder geval op ons gemak tussen de lokale bevolking. 
Tussen 15:00 uur en 16:00 uur worden allen aanwezige, plus de vis, opgehaald, en blijven wij alleen achter. Iedereen is vertrokken en deze mooi plek blijkt bezaaid te zijn met plastic. De idyllische plek is een plek geworden voor zwervend plastic. Omdat we de hele dag al gewerkt hebben kan er 1,5 uur werken nog wel bij. Ik pak een paar oude plastic zaken en begin met rapen. Na 1,5 uur heb ik drie zakken vol met plastic. Het aantal vierkante meter wat ik heb schoon gemaakt is ongeveer 20m2. Er ligt gewoon bizar veel plastic. Zal het de lokale bevolking opvallen dat we het hebben schoongemaakt of boeit het ze niet?

plastic rapen

We liggen vroeg in bed. Moe van het al ‘werken’. In de verte horen we een man roepen. We kunnen alleen niet verstaan wat hij zegt. Het geluid komt steeds dichterbij en nadert onze tent. Als de man bij onze tent is schijnt hij naar binnen met zijn zaklamp en probeert iets duidelijk te maken. Dat er in onze tent wordt geschenen en iemand in het donker zo dichtbij komt, hebben we niet eerder meegemaakt. Aan zijn stem hoor ik dat hij iets wil vragen. Ik loop naar beneden, geef de man een hand (zoals ik bij iedereen doe) en probeer te achterhalen wat hij bedoelt. Hij gebaart dat ik hem moet volgen. Ik geef Lis een gil dat ik zo terug ben en volg de man. We lopen een stukje de heuvel op. Als we aankomen bij een kruising zie ik twee andere auto’s staan. Eén met een Duits kenteken en één met een Frans. Nog meer overlanders! De twee overlanders waren net in het donker aangekomen en durfde niet naar beneden te rijden naar het meer. Ze hadden met de Zwitser afgesproken die wij in de ochtend waren tegen gekomen en waren benieuwd of hij er al was. De overlanders hadden navraag gedaan bij de lokale bevolking of er bij het meer een andere overlander stond. Ze hadden aangegeven dat er iemand stond, maar dat waren wij. Niet de Zwitser. Door de hoeveelheid muggen blijft ons gesprek beperkt. Morgenochtend praten we verder. 

Visser in de ochtend aan het vissen

Als we aan het ontbijt zitten horen we weer dezelfde “bonjour” als de dag ervoor. We zijn benieuwd of de vrouw ziet dat we het plastic rondom hebben opgeruimd. En warempel, ze ziet het gelijk en komt ons bedanken. Hierna volgen nog enkele andere vrouwen om ons te bedanken en vragen of we nog meer willen doen. We laten het antwoord in het midden. 

De twee overlanders van gisterenavond komen ook in de ochtend naar beneden. Ze komen even een kijkje nemen, schieten wat foto’s en zijn er weer vandoor. Ze willen eigenlijk zo snel mogelijk naar Abidjan (hoofdstad Ivoorkust) maar het liefst naar Ghana. Ghana is voor hen een tussenstation om vervolgens door te reizen naar Kaapstad. Wij hebben meer tijd en blijven. 

Lis wordt uitgenodigd om mee het meer op te gaan naar een ander dorp verderop. Ik mag alleen achterblijven om deze blog te schrijven. Normaal zullen we er niet voor kiezen om apart van elkaar op pad te gaan maar hier voelt het gewoon goed. Samen met een visser en een lokale vrouw gaat ze naar een ander dorp dichtbij waar ze de vis ophalen. Na een uurtje is ze weer terug.

De rest van de dag hangen we een beetje rond de tent. Eten wat. Laten eieren bezorgen en krijgen verse vis van de vissers. Voor ons een topdag! Als iedereen tussen 15:00 en 16:00 uur weer wordt opgehaald wordt gevraagd of we nog een dag blijven. We moeten ze helaas teleurstellen. Aan de gezichten is af te lezen dat ze het jammer vinden dat we gaan. Deze reactie hadden we niet verwacht. Blijkbaar vonden zij het ook leuk dat we er waren. Als bedankje besluiten we om een andere deel van deze idyllische plek plastic vrij te maken. Keerzijde van het verzamelen van plastic is dat ze het in de brand zullen stekken. Echt milieuvriendelijk blijft het niet. 


In de avond wordt deze heerlijke dag verstoort door de eerste echte regenbui tijdens kamperen. Sinds we in Ivoorkust zijn hebben we bijna elke dag een bui van een minuut of vijf tot tien maar dan onderweg. Deze bui is langer. We kunnen er vast aan gaan wennen, het zal alleen maar meer worden. Voor ons was deze locatie aan het een bijzondere plek. Het voelde als een beetje opgaan in de dagelijkse bezigheden van de mensen hier. Een korte inkijk. De ontspannenheid waar alles mee gaat en de openheid geeft ons een goed gevoel. 

De foto’s zeggen genoeg 😉

In het midden is een wit puntje te zien. Dat is de andere overlander

Gepost door:Sauf2Africa

3 reacties op “Een Idyllisch plekje

  1. Top 👍🏻👍🏻👍🏻🙋🏼‍♂️🙋🏼‍♂️🔝
    Voor ons was deze locatie aan het een bijzondere plek. Het voelde als een beetje opgaan in de dagelijkse bezigheden van de mensen hier. Een korte inkijk. De ontspannenheid waar alles mee gaat en de openheid geeft ons een goed gevoel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.