We worden wakker van de regen. Het komt weer met bakken uit de hemel. Het begint net licht te worden. De regenhoes hebben we er weer om de tent gedaan. Een fantastische keuze. Anders hadden kunnen zwemmen in de tent. Ik geniet van de regen. Dat betekent dat de weg die we hiernaar toe hebben genomen nog slechter is. Dat betekent; play-time! 

De blubber weg na de nacht regen

Ik grap tegen Lis dat ik benieuwd ben wat de eigenaar van French men farm heeft bedacht om ons te verassen met de rekening. Het is nog vroeg en voel me fit en vind het prima als we verrast gaan worden, het begint erbij te horen. We hadden vooraf geen duidelijk prijsafspraak gemaakt omdat de man die over de financiën gaat er niet was. In West-Afrika stoppen dan alle gespreken over geld. De rekening wordt gepresenteerd en we worden inderdaad verrast. We moeten de volle mep voor een kamer betalen terwijl we alleen gebruik hebben gemaakt van de douche en wc.  Na een gesprek over de prijs wordt de prijs met 50% gehalveerd. Wat valt mij nu het meeste op als het gaat om afrekenen in West Afrika? Wanneer de prijs na onderhandeling is overeengekomen en de bankbiljetten zijn overhandigd de verkopende partij gelijk vriendelijk en blij is. Het lijkt op een spel tussen toerist en dienstverlener (of hotel) om te kijken wat je kan vragen en wie er zo gek is om het bedrag te betalen. Ik kan ze geen ongelijk geven. De meeste toeristen zullen het rustig aftikken. We zijn dit soort onderhandelingen duidelijk niet gewend en zoals de meeste gelezen hebben blijven we er ons over verbazen. Dat gaan we de komende weken minder doen. Het is wat het is en het hoort erbij. 

Waar ik nog even over wil klagen. De muggen in het bos/ jungle waar we nu verblijven. De beten van de kleine beestjes/muggen die hier gisterenavond in volle getalen aanwezig waren maken ons gek. Ze hebben het vooral op de enkels gemunt. Wat een jeuk! In tijden heb ik niet zo’n jeuk gehad door muggenbulten of wat het ook mogen zijn. Lis en ik krabben ons s(a)uf. Niet alleen overdag maar we worden er in de nacht wakker van. Ons redmiddel is tijgerbalsem. Die geeft voor een uur of drie verlichting maar dan mogen we alles weer opnieuw insmeren. Het dragen van een dikke spijkerbroek met daarover sokken en schoenen mag helaas niet baten. We worden letterlijk gefolterd. 

We pakken alles nat in en gaan weer richting de hoofdweg. De weg naar de hoofdweg is ondanks de zware regelval minder blubberig dan ik had verwacht, jammer. De plassen zijn groot maar de ondergrond is hard. Zonder al te veel problemen komen we erdoorheen en koersen richting de volgende bestemming: het meest zuidelijke puntje van midden Afrika bij een de vuurtoren. We mogen nog een klein stukje en dan zijn we bij de vuurtoren. Als we het dorpje voor de vuurtoren passeren komt van de zijkant een jongen aangerend die ons laat stoppen. We mogen onze namen opschrijven in het grote boek en een donatie doen voor de ontwikkeling van het dorp. De manier waarop we worden aangesproken gaat redelijk direct, helaas. De locatie is een plaatje uit een fotoboek en het begin is niet positief. We rijden verder naar de vuurtoren. Daar aangekomen vliegen de kinderen op ons af. Even rustig uitstappen en rondkijken is bijna niet mogelijk. Hoe vriendelijk we ook aangeven dat we even ruimte willen, ze blijven om ons heen drentelen. Gelukkig is de vuurtorenwachter een vriendelijke, goedlachse man. Zijn manager (ook voor 1 personeelslid heb je hier een manager) is nog meer voorzien van humor.  Als we willen, mogen we blijven slapen. We vinden de locatie uniek en willen hier wel een nachtje vertoeven. We komen de prijs overeen en ik vraag of we de volgende ochtend mogen betalen. Dat schiet bij de manager in het verkeerde keelgat. In Ghana is dit blijkbaar zeer onbeleefd. Hiermee zeg ik als toerist dat ik de man niet vertrouw. Iemand niet vertrouwen is een belediging. Zijn uitleg kan ik goed begrijpen. Misschien zijn we iets te spichtig geworden. We bedanken hem voor zijn uitleg, betalen en lachen weer vrolijk verder. Voor ons, maar gelukkig ook voor Lino en Olivia blijft het een zoektocht hoe we met betalingen om moeten gaan. Het grappige is trouwens dat de manager van de vuurtoren zich beklaagd over de inwoners van het dorp. Hij vindt het onterecht dat ze geld vragen aan toeristen om naar de vuurtoren te mogen. Hij is trots op zijn vuurtoren en wil die graag aan zo veel mogelijk mensen zien. Door de wijze waarop het dorp de toeristen aanspreekt haken sommige toeristen af (wat ik wel kan begrijpen).  Hij heeft er al een paar keer wat van gezegd maar het helpt niet.

De vuurtoren

De vuurtoren bij nacht

Die nacht komt de regen weer met bakken uit de hemel. Sinds we met Olivia en Lino zijn hebben we onwijs veel regen. Het koelt er alleen niet echt vanaf. Het wordt eerder benauwd. De volgende ochtend doen we rustig aan. We hebben geen haast en laten alles drogen. Zolang de regen in de nachtelijke uren naar beneden komt vallen vinden we het prima. 

Lino is drie jaar geleden in Ghana geweest. Hij heeft toen samen met zijn broer drie weken door Ghana en Togo gereisd met de motor. Tijdens dit bezoek was hij op een bijzondere en mooie locatie geweest, aan het strand, vlakbij de plek waar we nu zijn. De plaats het Busua Het is hemelsbreed veertien kilometer verder vanwaar we nu zijn, met de auto is het 25 kilometer rijden. We sturen Sauf richting Busua. De route die we nemen staat heel klein op de kaart aangegeven. Dat houdt in dat het een route met verrassingen kan zijn en ik ben er blij mee. Eindelijk kunnen we in de modder spelen. De afgelopen dagen heeft het hier genoeg geregend om van de weg een uitdagend 4wd parcours te maken. We hobbelen van de ene blubber poel naar de andere.

Lekker door de modder

Lino heeft er alleen iets minder plezier in dan ik. Zijn auto is iets minder geschikt om door zulke diepe plassen met blubber te gaan. Sommige plassen zijn bijna een meter diep dus dat zegt genoeg. In het begin reed Lino voorop maar omdat het steeds lastiger werd ruilde we om. Als wij er niet doorheen komen dan komt Lino er ook niet doorheen. Maar dan… We komen bij een punt waar we twijfelen welke lijn we het beste kunnen volgen. Optie 1: vol door de plas met blubber. Optie 2: langs de plas, via de zijkant maar dan gaan we wel heel schuin. Schuin is op zich niet zo heel erg maar als we gaan schuiven zijn we het bokje en zullen we kantelen. Het nadeel is dat de zijkant van de weg er glad uitziet. Het wordt optie 1. Ik zet de auto in zijn lage versnelling, dif-lock erop en rij rustig het water in. In het begin gaat het soepel maar we duiken steeds dieper. Als we op drie vierde zijn voel ik Sauf iets opgetild worden en staan we stil. Kak. Zijn achteruit proberen. Ik geef rustig gas maar de blubber vliegt al rond. Na wat vergeefse pogingen komen we tot de conclusie dat het lieren wordt. We zitten vast op een hobbel in de plas waardoor de banden niet meer de grond raken. Om ons heen zijn wel bomen te bekennen maar die staan verkeerd om te gebruiken voor de lier. Ik probeer nog wat blubber weg te scheppen maar het is tevergeefs. Lino kijkt of hij voor de optie 2 kan gaan. Voetje voor voetje rijdt hij over het schuine stuk en komt langs de plas. Dit maakt alles een stuk simpeler. We rollen de lier uit, koppelen hem vast aan de auto van Lino en binnen vijf minuten staat Sauf weer op zijn vier wielen, uit de blubber. Alhoewel… uit de blubber. De gehele onderkant heeft zich gevuld met blubber.

En toen zaten we vast
Lier vast maken
Onder het toeziend oog van de jongste telg die aanwezig was 😉

Dit alles werd natuurlijk gadegeslagen door de lokale bevolking. Gelukkig is de route nog niet afgelopen en kunnen we lekker verder blubberen. Lino komt nog één keer vast te staan maar weet zichzelf los te krijgen, punten voor Lino! 

Onderweg stoppen wij bij fort Dixouv. Deze is gebouwd door de Britten voor de slavenhandel. We krijgen een rondleiding van een local. Het is een indrukwekkende geschiedenis de slavenhandel. Een geschiedenis om niet trots op te zijn. De Ghanese overheid is zich hier terdege van bewust. Een Britse ondernemer wilde het fort kopen en ombouwen naar een air B&B. De ondernemer heeft alles uit de kast getrokken om dit voor elkaar te krijgen maar het antwoord uit Ghana bleef ‘nee’. Ik denk een juist besluit. 

Dixouv

Dixouv


Dixouv

De locatie waar Lino ons naar toe brengt is een toppertje. We staan in de schaduw, aan een rivier wat uitmondt in de zee. De zee is op 100 meter afstand. Het is er rustig en we krijgen het vakantiegevoel. We zien ook meer toeristen. Vooral blanke vrouwelijk toeristen!? Als we onze vakantie fibe te pakken hebben duiken we met een geleend surfboard de zee in. In de avond eten we in het restaurant en laten het ons goed smaken. We merken gelijk het verschil tussen het reizen van de afgelopen weken en een locatie zoals deze. De afgelopen weken hebben we gereisd, hier zijn we op vakantie met onze eigen auto. Deze afwisseling komt op een goed moment. De volgend dag nemen we het ervan. Hangen, lezen, schrijven, surfen, massage en lekker eten. 

Het staan
Het vallen
Alles onder controle

De Overlanders die wij in Abidjan hadden ontmoet (het Franse koppel Tony en Sandrine) en de Duitser (Robbert met zijn gebroken voet) zijn in Accra. Het Franse koppel zou zich daar voorbereiden op het volgende deel van hun reis, de route naar Kaapstad. In de middag ontvangen we een berichtje. Ze hebben besloten om om te draaien. Ik ben oprecht verbaasd, zelfs een beetje beduusd. Tony was vastberaden om naar Kaapstad te gaan. In Abidjan heeft hij behoorlijk geïnvesteerd in zijn auto om deze reis klaar te maken. De uitleg is dat ze visa moe zijn en alle politiecontroles. Daarnaast moeten ze in februari terug zijn in Frankrijk wat het een race tegen de klok zou maken. Ze geven er nu de voorkeur aan om samen met Robbert terug te reizen naar Europa. Voor ons is dit het zoveelste koppel wat begint met het reisdoel Kaapstad en na Ghana omdraait om terug te rijden. Het geeft stof tot nadenken.  We spreken af om elkaar de volgende dag te ontmoeten en samen nog een bivak te doen. 

In de ochtend wordt er verse kreeft gebracht

Happy jump!
Deze kinderen wilden dolgraag op de foto

We blijven weer te langen hangen op de mooie plek die Lino had uitgekozen. De schaduw, het strand maar ook de mensen die er zijn maken het een aantrekkelijke locatie. We ontmoeten een Canadees backpacker die acht maanden onderweg is en zo veel mogelijk landen in Afrika wil aandoen. De risicogebieden gaat hij niet uit de weg. Door tijdens het reizen veel contacten te maken met lokals en samen met hen te reizen voelt hij zich eigenlijk overal veilig. Hij is dan ook niet bestolen of beroofd. Het enige wat hem bijna de kop koste was een verkeerde inschatting van een stroming in een rivier toen hij wilde zwemmen. Hij is gered door de lokals. Het aantal landen wat hij heeft bezocht is te veel om op te noemen. Zijn statement is om zijn familie en vrienden (maar eigenlijk heel de wereld) te laten zien dat Afrika veel veiliger is dan iedereen denkt maar ook vooral heel mooi is. De Canadees is een fanatieke prater en weet alles met veel passie te vertellen. Ik denk dat hij een mooie boodschapper is om het juiste woord over Afrika te vertellen.

 

Het is zaterdag en de afstand die we moeten afleggen naar de gezamenlijke bivak is precies 100 kilometer. We denken er twee uur over te doen. Wat we niet wisten is dat er op zaterdag meer verkeer op de weg is dan door de weeks. Het schiet niet op. Halverwege komt Olivia over de portofoon. Ze hebben problemen met de remmen. In de remschijf van het linker voorwiel zit een steentje wat er niet uit gaat. Als we stoppen zien we de schade aan de remschijf. Een diepe groef en versleten remblokken. We stoppen bij de dichtstbijzijnde wasstraat en de hogedrukspuit mag aan de slag om het steentje eruit te halen. De druk die het apparaat levert is een goede. De lak van de velg vliegt er aan alle kanten af. Het verzoek was om alleen de wielen te doen maar ondertussen wordt de hele auto gedaan. Alleen de wielen wassen van een auto is een vreemde vraag in Ghana. Helaas mocht het niet baten van de remmen. Lino rijdt verder en gebruikt zijn handrem als rem. 

In het donker komen we pas aan bij het Franse koppel en de Duitser. Het is uitstekend vertoeven aan het strand qua tempratuur. De bries die er staat is een verademing op onze huid. Het eten staat klaar en we kunnen aanschuiven. We durven nog geen vragen te stellen hoe ze zich voelen dat ze onderweg terug zijn naar Europa. De sfeer is nog opperbest. 

Gepost door:Sauf2Africa

2 reacties op “Op vakantie tijdens de reis.

  1. Spannend VEEEEEL MODDER
    De afgelopen dagen heeft het hier genoeg geregend om van de weg een uitdagend 4wd parcours te maken. We hobbelen van de ene blubber poel naar de andere.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.