Met ze allen op de polaroid.

Het moment is daar. We gaan! Een bijzonder gevoel bekruipt mij. Dit is de start. De start van de reis van onze dromen. Terug naar de stad waar onze liefde begon: Kaapstad. Ik neem plaats. In de linker spiegel zie ik vrienden en familie staan. Allemaal emoties. Vroeger, door mijn tijd bij de politie kon ik die altijd goed verbergen, maar nu… Iets waar ik eigenlijk wel blij mee ben, maar toch. Ik pak de autosleutel, steek deze in het slot. Ik wacht nog even met omdraaien. Om mij heen zie ik dat er nog foto’s worden gemaakt. Nog even lachen naar de lens.  Ik draai de autosleutel om. De motor die onze steun en toeverlaat is voor de komende maanden slaat aan. Hij maakt het mooie geluid van een V6. Ik krijg er kippenvel van. Ik vraag stilletjes of hij het de komende maanden goed wil blijven doen, ik zal goed voor hem zorgen. Ik hoor nog iemand zeggen ‘jullie vertrekken echt stipt om 17:00 uur’. Op dat moment hoor ik ook de kerklokken luiden, het is inderdaad 17:00 uur. Ik zet de automaat in zijn D. Haal de handrem eraf. Ik voel dat de auto wil gaan rollen. Heel rustig trap ik het gaspedaal in. De pk’s beginnen aan te zwellen. Het geluid van de motor neemt toe. We komen in beweging. Lisa en ik kijken elkaar aan. Nu gaat het echt beginnen. Langzaam geef ik iets meer gas. We zwaaien en toeteren. Beide kunnen niks zeggen. Behalve dat er tranen over onze wangen rollen. Tranen van geluk. Het eerste half uur is het stil.

Doei Doei!

Ik doe mijn ogen open. Lisa ligt nog te slapen. Het is de dag van vertrek 07:30 uur zegt de klok. Ik voel me redelijk gaar. Gisterenavond zijn we met onze ouwelui wezen eten. Een uitzwaai etentje. Afscheidsetentje klinkt zo deprimerend. Je zou verwachten dat de energie door mijn lijf giert en sta te popelen om weg te gaan. Niets is alleen minder waar. Hoe stom ik het ook vind. Gelukkig weet ik ook waarom. Met 1 been staan we nog in onze “oude” veilige wereld. Het Nederland. Met het andere been staan we in het avontuur wat ons te wachten staat. Afijn, ik lig nog wat te mijmeren in bed voordat ik Lisa definitief wakker maak. Daar wordt ze tenslotte altijd zo vrolijk van (not). 

Samen

Er moet nog veel gedaan worden. De planning die we hadden, waar later meer over, was strak. Zo strak dat deze precies klopte maar eigenlijk ook weer net niet. Het idee was om zonder stress te gaan vertrekken. Is dit gelukt? Ja en nee. Nee, omdat we zaterdag nog best wel wat dingen moesten doen en ja, omdat de auto eigenlijk wel voor 99% was gepakt. 

In deze laatste fase zie ik mijn eigen heerlijke westerse mentaliteit. Althans, zo zie ik het. Alles plannen qua logische route, kosten, tijd en afwegingen wat het beste is. Toch een dingetje die ik in de komende maanden hoop los te laten of zelfs af te leren. Even spontaan een praatje van 30 minuten staat nu namelijk totaal niet in de planning. Toch gebeurt het. 

De laatste dingen nog even doen bij Lisa thuis.

Na een rondje gereden te hebben met ‘to do’s’ is het opeens 14:00 uur. Het is nog maar 1 uur voor ons uitzwaaifeest begint. Snel brengen we nog de fietsen weg naar de broer van Lisa. Lisa gaat met de auto, ik met twee fietsen door Druten. Tijdens het fietsen kruisen Lisa en ik elkaar een paar keer. Ik zie dan Sauf, met Lisa achter het stuur, langzaam voorbij hobbelen. Het gevoel van reizen en vrijetijd begint te kriebelen. Ook de zenuwachtigheid neemt toe. We hebben een toffe auto, ben er trots op 😉

Het contact van de motor draai ik uit. De auto staat geparkeerd voor Lamers, de kroeg waar we ons uitzwaaifeest geven. We twijfelen nog even of we de tent zullen openklappen. Het heeft niet echt onze voorkeur om met een doordrenkte tent van regen weg te rijden uit Nederland. We gokken het erop. We vinden het ook leuk om iedereen alles te laten zien, dus ook de tent. 

Met de ouwe lui
Samen met me beste maatje

Als ik om mij heen kijk staat het vol met mensen. Allemaal mensen die wij kennen. Het is machtig om te zien dat er zoveel vrienden en familie zijn gekomen.  De tijd vliegt. We proberen onze aandacht zo veel mogelijk te verdelen, al beseffen we dat het lastig gaat. Lisa komt naar mij toe. “het gaat zo regenen, als we de tent nog droog willen houden moeten we hem nu inklappen”. Ik kijk op mijn horloge (weer die tijd…). Het is 16:00 uur. We beginnen met inklappen. Ik word steeds zenuwachtiger. Voor mijn gevoel kijkt iedereen toe hoe de tent wordt ingeklapt. Volgens mij keek ook iedereen, maar goed.  In het verleden ging dat nog wel eens, laat ik het zo zeggen, stroefjes. Maar, het gaat soepel. 

De eerste druppels vallen naar beneden. We ritsen de daktent dicht. Das gelukt. We willen nog een groepsfoto. Iedereen heeft het ervoor over om in de regen knus bij elkaar te staan voor DIE ene foto. Foto is gelukt. Lisa en ik willen nog wat zeggen. Als ik wat wil zeggen klink ik als iemand de net gestikt is een glas te sterkte wodka. Te emotioneel. Lisa neemt het woord over. Wat kan je meer zeggen dan laten zien dat je dankbaar bent dat iedereen er is en dankjewel zeggen. Zou vast veel meer zijn, maar wij kwamen er niet op. Het raakte ons te veel. 

We knuffelen onze ouders. We beloven dat we voorzichtig gaan doen. En nemen afscheid. Terwijl we naar de auto lopen gieren de zenuwen door onze lichamen. Het gaat nu echt gebeuren. Als een emotioneel wrak stap ik in de auto. De vraag gaat door mij heen; waarom doe ik dit? Het antwoord weet ik gelukkig snel. Omdat het super, super tof gaat zijn. Alleen dat afscheid nemen is gewoon ruk. 

Nog even de tranen weg vegen.

Gepost door:Sauf2Africa

2 reacties op “Het Vertrek

  1. HET WAS EEN FANTASTISCH AFSCHEID, LISA EN BART. JULLIE HEBBEN HET HEEL GOED GEDAAN. EERST VRIJDAGAVOND MET DE OUDERS. DAAR VLOEIDEN OOK AL DE TRANEN. EN DAT GEBEURDE NATUURLIJK OOK BIJ HET UITZWAAI-FEEST. LEUK DAT JULLIE DAT EEN FEEST HEBBEN GENOEMD. DAT WAS HET OOK MAAR TEGELIJK OOK EEN AFSCHEID VAN 7 OF 8 MAANDEN VAN IEDEREEN WAAR JULLIE VAN HOUDEN. LOGISCH DAT ER DAN EMOTIES BIJ KOMEN. DAT GEEFT OOK HELEMAAL NIKS. NU ALLES LATEN GEBEUREN.
    DIKKE KUS,
    MAMA/ANNE-MARIE

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.